ఎవరూ లేక.. ఏ ఒక్కరూ కలసి రాక..
కాల తీరాన ఒంటరిగా నడిచాను
మమతలకీ మమకారాలకీ నోచుకోక ..
బీడునై మోడునై ఎండి పోయాను
ఎన్నో సార్లు చావు బతుకుల సరిహద్దు రేఖపై
నిలబడి..ఊగిస లాడాను...
అయితేనేం..
అన్నింటిని దిగమింగుకుని ..
వెన్నెల రాత్రి భావుకతామృతాన్ని
బంగారు దోసిళ్ళతో తాగి అమర జీవి నయ్యాను..
ఇక మరణం ఎలా సంభవం?
వీళ్ళ కేవరికీ తెలీదు ..
నా మనసు నుండీ జల జల కురిసేది ..
అమృతమని..!
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి