మనసు వెల్ల వేసినట్టుగా అనిపిస్తుంది ఒక్కో క్షణం ..

చిత్ర విచిత్ర మైన భావాల కలయికతో కలవరంగా వుంటుంది ,,

కానీ కాలం అదృశ్య హస్తం ..

రంగుల పైన రంగులు పులుముతూ వుంటుంది ..

వాటి ని అర్ధం చేసుకోడంలోనే జీవితం హరించి పోతుంది..

దేన్నైనా అపార్ధం చేసుకోడం కాదు ..

అర్ధం చేసుంటే ..జీవితాలకి జీవితాలే పలకరిస్తాయి ..

హృదయాల్లో రంగుల వెలుగును విరజిమ్ముతాయి ..

తిరిగి...

దిశాం చలాన్ని కమ్మి వేస్తున్న తపస్సులా..

ఏదో దుఃఖ పరంపర గుండెను తెర్లుతోంది ..

ఈ చిరకాల దుఃఖానికి అంతం ఎప్పుడో..!

ఏ సునేత్రాల నుండి ప్రసరించే సుధా కిరణం ..

ఈ జీవితాన్ని రసస్లావితం చేస్తుంది?

మేధస్సు ఎందుకో దుఃఖ మేఘా రణ్యం లో ..

సుదీర్ఘ తపస్సుకు పూనుకుంది ..!

శరీరాన్ని ..కాలం తో పాటు ఆయువునీ

హరిస్తున్న ఈ సమాధి ఎప్పుడు ముగుస్తుందో తెలీదు ..

ఆయినా....

ఎన్నడో ఒక తరంగం వీస్తుంది ..

గాలి అలలుగా చెలరేగుతుంది ..

తరుణ కెరటాలు లేస్తాయి ..

రసవత్తర దృశ్యంలో ఆగిన కల

తిరిగి రస రమ్యంగా ప్రారంభ మవుతుంది ..!

 

ఆశా దీపం..

దూరాన..ఆకాశాన.. మిణుకు మిణుకు మంటూ ఓ ఆశా దీపం ..

దారీ తెన్ను తెలియని నాకు అభయ మిచ్చే అఖండ దీపం ..

ఆకాశాన వున్నా..అంతరాన  వున్నా ..

కొండ గాలి వీచినా..పెను తుఫాను కమ్ముకున్నా..

ఆరిపోదు ఆ దీపం ..

నాకు దారి చూపక మానదు ..

నూనె లేదా దీపానికి ..వత్తి లేదా దీపానికి ..

ప్రమిద అనేది అసలే లేదు ..

వున్నది ఒకటే ..

గుండెలో పరచుకున్న ఆర్ద్రత ..

అదే నాలో నిరంతరం..అనుక్షణం .

దేదీప్యమానంగా వెలిగే మణి దీపం

 

నా చుట్టూ కోటి దీపాలు ..

మహోజ్వల కాంతి పుంజంతో మిరుమిట్లు గొలిపే మణులు ..

వాటి మధ్య మిణుకు మిణుకు మంటూ నేను..

నలుగురిచే మెప్పు పొందే వెలుగు జిలుగులు నాలో వున్నా లేకున్నా

పది మంది ఆదరించు వ్యక్తిత్యపు కాంతి నాకున్న లేకున్నా

నన్ను నేను గౌరవిస్తూ ..

జీవితాన్ని ప్రేమిస్తూ ..

హృదయంతో నవ్వుతూ..

దట్టమైన చీకటిలో సైతం ..

చిరు కాంతిని పంచాలని ..

నేను వెలుగుతూనే వుంటాను!

దుఖమైనా..సంతోషమైనా ...పండినప్పుడు ..

ఒకే రూపాన్ని సంతరించుకుంటాయి ..

ఆ రూపానికి స్వరూపం వుండదు ..

ఆ భావానికి భాష్యం తెలీదు ..

ఆ షుప్త చేతనంలోని సుడిగాలి ..

సుషుప్తిలోనే విరగాలి ..

అందాకా భావభావం తప్పదు ..

ఒక వేకువ కోసం..

ప్రతీ ఉషోదయము కొత్త కాంతిని ..

ప్రతీ వేడి గుండె కొత్త పాటని ..

తెస్తున్నప్పుడు..

ఆ రసావర్ణం లో ..అన్ని బాధలు కరిగి పోక తప్పదు ...

ప్రేమంటే...

ప్రేమంటే ఒక వ్యక్తీ సాన్నిద్యాన్ని అను క్షణం కోరుకోవడం ..

ప్రేమంటే ' తన' గురించిన ఆలోచనలతో మనసంతా నిండి పోవడం ..

ప్రేమంటే ఆకాశంలో చంద్రబింబం 'సముద్రం' అద్దంలో ముఖం చూసుకోవడం ..

చంద్రబింబాన్ని ఆ సముద్రం తన అలల మధ్య బంధించడం..

స్తబ్దంగా వున్నజీవితంతో వేగడం ఎలా ?

కాలం దోర్లించడమే బ్రాహ్మ ప్రళయం గా వుంటుంది..

ఈ నిశబ్దం ఎంత భయంకర మైనది ..

క్రియా శూన్యత కఠిన మైన శిక్ష ..

పరిస్థితుల చట్రంలో జీవితం అసహాయంగా నలిగి పోతుంది ..

ప్రపంచం ప్రపంచంలా కనపడదు ..

కళ్ళ ముందు పరచుకున్న వెలుతురులో చీకటి గోచరిస్తుంది ..

చిరునవ్వుల సందడి విషాద గీతంలా వినిపిస్తుంది ..

క్షణాలు కదలలేక భారంగా కదలుతున్న

ఈ నీరస జీవితంలో ఏ నాడైనా..ఎప్పుడైనా ..

వచ్చేనా రసొదయం ..!

 

నీ కోసం..

ఇంకా ఉదయించని వైశాఖ పరికంపనల్లో ...

నీ కోసం కాచుకుని వున్నాను .

కన్నీళ్లు నిండిన కళ్ళు నీ దారిని పరికిస్తున్నాయి ..

ఇంకా వినిపించని నీ అడుగుల సడి కోసం ..

ఘడియలు వేదన పడుతున్నాయి ..

పైకి రాని మాటల వ్యధ నా నిద్రని ..

బుద్భుదంలా బద్దలు చేస్తోంది ..

ఇంకా ఎన్నాళ్ళు ప్రియతమా ..

వేకువ లా..వెన్నెల లా ..ఒక వెల్లువ గా..రావేమీ..?

మాటలలో చిక్కుకుని మనసు నలిగి పోతుంది ..

మనసు లేని మాటలనే మనం నమ్ముతున్నది ..

కనిపించే నవ్వు లన్నీనవ్వులు కావు ..

అవి బ్రతుకు తెరువు కోసం పెదవులాడు కల్లలు ..

ఎవరో కవి ఏదో పాటలో పొదిగిన ఈ మాటలు ఎంత అక్షర సత్యాలు...

If tomorrow comes..

కొత్తగా పల్లవిస్తున్నాయి ఆశలు...

కొత్త పల్లవి ఎత్తుకున్నాయి ఆశయాలు..

ఇక ఫరవాలేదు చస్తుంది మాపు..

కళ కళ లాడుతూ విరుస్తుంది రేపు...

ప్రేమ చినుకులు..

ఈ లోకంలో ప్రేమకి మించింది ఏముంది?

ప్రేమ భావన అనేది జీవన పరిణితికి పరాకాష్ట ..

అమ్మ..నాన్న..అక్క..అత్తా..పిన్ని.తాత..

ఈ బంధాలన్నీ ఎంత గొప్పవి?

అయినా  మనుషులెందుకు ఈ అపురూప మైన రాగ బంధాల్ని మరచి ..

డబ్బు వెంట పరుగులు తీస్తున్నారు?

   

ఒకా నొక ఆత్మ బంధం కోసం..

ఏ కల్మషము లేని స్వచ్చ మైన  ఒక ఆత్మబంధం కోసం ఎందుకు ఈ మనసు  

ఇంతగా ఆరాట పడుతోంది?

అగరు పొగల ధూపం లోని పవిత్రత ..

వైశాఖ మాసపు వాన జల్లులలోని ఆహ్లాదం ...

 లేత తమలపాకు మీది పసుపు గణపతిని చూసినప్పటి భక్తీ భావం.. 

మంత్ర పుష్పం వింటున్నప్పుడు కలిగే పరవశం ..

ఏ ఆత్మ స్పర్శలో దర్శన మిస్తుందో కదా...